Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018


Ήταν πριν περίπου δυο χρόνια όταν η κουμπάρα μας, μου ανακοίνωσε ότι σε λίγους μήνες παντρευόταν με τον αγαπημένο της!
Πραγματικά χάρηκα πολύ και ακόμα περισσότερο, όταν μου ζήτησε να γίνουν κουμπάρες οι κόρες μου.
Ο γάμος θα γινόταν Ιούλιο, σε ένα εξωκκλήσι, εδώ στην Κρήτη και σε πολύ στενό κύκλο.
Στην κυριολεξία αυτοί κι εμείς!
Αρχίσαμε λοιπόν τις προετοιμασίες, η νύφη από την Αθήνα κι εμείς από εδώ.
Επειδή και οι δυο έχουμε την ίδια τρέλλα με τα χειροποίητα, αποφασίσαμε όλα τα "κουμπαρίστικα" να είναι χειροποιήτα.

Ξεκινήσαμε με τα στέφανα.
Την  κατασκευή τους επιμελήθηκε ο αντρούλης μου και το στολισμό τους εγώ.
Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν κλαδί αγριελιάς, το οποίο αφού επεξεργάστηκε, διακοσμήθηκε με πλεκτή τρέσσα και λευκές πέρλες.


Τα στέφανα τοποθετήθηκαν στη στεφανοθήκη που δημιούργησα με μια απλή κορνίζα, στολίζοντας την εξωτερικά με την ίδια τρέσσα, ενώ στο εσωτερικό έγραψα τα ονόματα του ζευγαριού με χρυσό μαρκαδόρο, αφήνοντας κενό χώρο στο κέντρο για μια φωτογραφία.


Λιτός ήταν και ο στολισμός στις λαμπάδες με δαντέλα και λινάτσα και δυο πλεκτά λουλούδια από χειροποίητη δαντέλα, που μπορούν να γίνουν και καρφίτσες για το πέτο.


Για το τέλος αφήσαμε τις μπομπονιέρες. Έπλεξα στρογγυλές κορνίζες, και στο χαρτόνι που προσάρμοσα στο κενό, γράφτηκαν τα ονόματα του ζευγαριού και η ημερομηνία του γάμου τους.
Τα κουφέτα κρεμάστηκαν σε κορδελίτσες ασύμμετρα δεμένες.


Με τις προετοιμασίες να ολοκληρώνονται, φτάσαμε στη μέρα του γάμου.
Οι κουμπάροι μας είχαν έρθει λίγες μέρες πριν, θέλοντας να συνδυάσουν γάμο και διακοπές.
Όσο για τις μικρές κουμπάρες περίμεναν με τόση αγωνία και χαρά αυτή τη μέρα.
Και επιτέλους η ώρα η καλή έφτασε!


Πραγματικά ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος γάμος, σ΄ένα μικρό εκκλησάκι κοντά στη θάλασσα, η νύφη με τον γαμπρό, ο ιερέας, οι μικρές κουμπάρες, εμείς ως κηδεμόνες τους και η φωτογράφος.



Για μένα και την οικογένεια μου αυτές οι στιγμές ήταν πολύ ξεχωριστές και τους ευχαριστούμε πολύ που τις μοιράστηκαν μαζί μας.

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018



Πριν καλά καλά χωνέψουμε τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα, να και οι απόκριες με τους μασκαράδες και τα καρναβάλια. Το θέμα λοιπόν των ημερών είναι οι αποκριάτικες μεταμφιέσεις, καθώς και η προετοιμασία για τα φαντασμαγορικά καρναβάλια που γίνονται σε όλη την Ελλάδα.
Και καλά να σου αρέσει όλο αυτό το ντουρντουλούκι, διασκεδάζεις και το ευχαριστιέσαι.
Τι γίνεται όμως όταν αυτές οι εκδηλώσεις δεν σε εκφράζουν;
Εγώ λοιπόν ανήκω στη δεύτερη κατηγορία και δεν ενθουσιάζομαι με τις απόκριες. Έλα όμως που στα  παιδιά μου, αρέσει και το καρναβάλι και τα αποκριάτικα πάρτυ!!!
Έτσι αναγκαστικά κι εγώ κάποια εμφάνιση στα αποκριάτικα ξεφαντώματα δεν θα την αποφύγω.
Ας είναι όμως θα το αντέξω...


Διακόσμηση με δίσκους σερβιρίσματος...

Αφού λοιπόν οι απόκριες δεν με εμπνέουν για κάποια ανάρτηση, είπα να ασχοληθώ λίγο με τη διακόσμηση.
Ένα αγαπημένο μου αντικείμενο για διακόσμηση, είναι οι δίσκοι, ξύλινοι, μεταλλικοί, πλαστικοί, ψάθινοι και επάργυροι. Στη συλλογή μου λοιπόν έχω αρκετούς δίσκους, όμως ποτέ δεν τους έχω χρησιμοποιήσει στο σερβίρισμα!
Έτσι λοιπόν έπρεπε να βρω ένα λόγο ύπαρξης τους... 
Ομολογώ ότι δεν δυσκολεύτηκα και πολύ, αφού μια βόλτα στο αγαπημένο Pinterest ήταν αρκετή για να πάρω κάποιες ιδέες.



Ξεκινώντας από την κουζίνα, οργάνωσα σε ένα απλό δίσκο τα απαραίτητα για την παρασκευή του φαγητού, όπως λάδι, αλάτι, πιπέρι και ρίγανη, ενώ ένα μικρό βάζο με λουλούδια από την αυλή μας, ολοκληρώνει τη σύνθεση δίνοντας μια ανάσα δροσιάς στο χώρο.
Στον πάγκο με την καφετιέρα τοποθέτησα έναν ξύλινο δίσκο με τα βάζα του καφέ και της ζάχαρης.
Σε αυτή τη γωνιά το διακοσμητικό που ξεχωρίζει, είναι μια κορνίζα με το εκτυπωμένο μήνυμα "but first coffee".



Τέλος στο πλαίσιο αυτής της ανανέωσης, ζήτησα από την αγαπημένη μου θεία Χριστίνα να μου ζωγραφίσει σε δυο καμβαδάκια κάποια όμορφα σκιτσάκια, τα οποία τοποθέτησα δεξιά και αριστερά από το ξύλινο vintage ρολόι.


Επόμενος σταθμός το υπνοδωμάτιο. Ένας επάργυρος δίσκος βρήκε τη θέση του στο κομοδίνο μου, για να φιλοξενήσει κάποια αντικείμενα, όπως ένα βάζο με αποξηραμένη λεβάντα, τα αγαπημένα μου αρώματα, ένα κερί, ένα βιβλίο που έχω υποσχεθεί στην κόρη μου ότι θα διαβάσω και κάποια ιδιαίτερα αξεσουάρ.



Αν λοιπόν κι εσείς έχετε τους δίσκους σας σε κάποιο ντουλάπι και δεν τους χρησιμοποιείτε, βγάλτε τους και διακοσμήστε όμορφα το σπίτι σας!
Α! και καλές Απόκριες!!!

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018



Στην περιοχή της Μεσαράς το έδεσμα που ξεχωρίζει στο αποκριάτικο τραπέζι είναι ο τζουλαμάς.
Πρόκειται για μια παραδοσιακή συνταγή που έχει τις ρίζες της εκατοντάδες χρόνια πίσω και η οποία καταφέρνει να συνδυάζει με απόλυτη επιτυχία τη γλυκιά με την αλμυρή γεύση.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του αποκριάτικου αυτού εδέσματος, είναι ότι για την παρασκευή του υπάρχουν πολλές συνταγές.
Χωρίς υπερβολή θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε σπίτι έχει τη δική του οικογενειακή συνταγή!
Σε κάποιες συνταγές λοιπόν συμπεριλαμβάνονται και συκωτάκια από φρέσκο κοτόπουλο, ενώ υπάρχει η δυνατότητα επιλογής στους ξηρούς καρπούς, αμύγδαλο, φυστίκι ή καρύδι, καθώς επίσης η προσθήκη ή όχι μυζήθρας, ανάλογα με τις γευστικές επιθυμίες του καθενός.

Όπως αναφέρει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του "ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣΩΠA" , στη νοτιοκεντρική Κρήτη συνηθίζεται ένα τοπικό έδεσμα που με μια πρώτη ματιά φαίνεται ξένο προς τις γαστρονομικές παραδόσεις του νησιού. Η ξενική ονομασία του, τζουλαμάς, παραπέμπει σε προϊόν της λόγιας οθωμανικής κουζίνας. Ωστόσο, τα πράγματα φαίνεται να είναι διαφορετικά. Πρόκειται για ένα έδεσμα μεταξύ γλυκού και φαγητού, αφού περιέχει ρύζι, συκωτάκια, φιστίκια, σταφίδες, κλεισμένα σε δυο επάλληλα φύλλα, σύμφωνα με τη λογική των ανάλογων γλυκών του αρχαίου κόσμου, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κρητικό γάστριν, που αναφέρεται από τον Αθήναιο, ή τους κοπτοπλακούντες, που συνηθίζονταν στα βυζαντινά χρόνια. Ο τζουλαμάς αναπτύχθηκε σε μια περιοχή της κεντροδυτικής Μεσαράς, εκεί που από το 16ο αιώνα καλλιεργούνταν το ρύζι, σύμφωνα με ενετικές αρχειακές πηγές. Οι μαρτυρίες για ορυζώνες στον πλούσιο κάμπο φτάνουν μέχρι τη δεκαετία του 1950".

Ο τζουλαμάς λοιπόν αν και είναι ένα μπελαλίδικο φαγητό, ακόμη και σήμερα έχει την τιμητική του στο αποκριάτικο τραπέζι.
Ανασύροντας μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τη γιαγιά μου, την ημέρα της Απόκριας να φτιάχνει τζουλαμά, εννοείται με χειροποίητο φύλλο και ψημένο στην ξυλόσομπα.
Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, η γιαγιά έχει φύγει, αλλά εμείς τη θυμόμαστε φτιάχνοντας το τζουλαμά της...
Με μεγάλη μου χαρά λοιπόν σας παραθέτω τη συνταγή για τον τζουλαμά της οικογένειας μας.

Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι:



1 φύλλο κρούστας
1 κιλό μυζήθρα
1 κιλό ρύζι καρολίνα
1 κιλό ζάχαρη
300 γρ. σταφίδες
200 γρ. αμύγδαλα χοντροκομμένα
κανέλα
αλάτι
και 2,5 λίτρα και μία φλυτζάνα ζωμό από κοτόπουλο

Εκτέλεση
Ξεκινάμε με το βράσιμο του ρυζιού στον αλατισμένο ζωμό κοτόπουλου και προσοχή  δεν πρέπει να το αφήσουμε να καλοψηθεί. Λίγο πριν ολοκληρώσουμε το μαγείρεμα του, ρίχνουμε τη μισή ποσότητα ζάχαρης και αρκετή κανέλα καθώς επίσης τις σταφίδες και τα αμύγδαλα.


Στο μεταξύ ρίχνουμε λίγο από τη μία φλυτζάνα ζωμό που έχουμε κρατήσει, στο ταψί που θα ψήσουμε τον τζουλαμά.


Στη συνέχεια τοποθετούμε 2 φύλλα κρούστας, πασπαλίζοντας χωριστά το καθένα με ζάχαρη και κανέλα. Μετά βάζουμε τη μισή ποσότητα του ρυζιού, το οποίο πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανέλα και συνεχίζουμε με τρία φύλλα, πασπαλισμένα με ζάχαρη και κανέλα το καθένα χωριστά.
Από πάνω  τοποθετούμε τη μυζήθρα, που ήδη έχουμε νοστιμήσει με ζάχαρη και κανέλα.


Επαναλαμβάνουμε μία στρώση από τρία φύλλα, όπως προηγουμένως και απλώνουμε το υπόλοιπο ρύζι, πασπαλισμένο και αυτό με ζάχαρη και κανέλα.
Ολοκληρώνουμε με τέσσερα φύλλα, επίσης πασπαλισμένα το καθένα χωριστά με την υπόλοιπη ζάχαρη και κανέλα.


  Τέλος χαράζουμε τον τζουλαμά και περιχύνουμε την επιφάνεια του με τον υπόλοιπο ζωμό.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180c μέχρι να ροδίσει και να καραμελώσει η ζάχαρη.
Στο δικό μου φούρνο χρειάζεται περίπου 30 λεπτά.

Καλή επιτυχία!

Follow me @a.lenakaki