Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019


Η καλοποροαίρετη επισήμανση από ένα αγαπημένο κορίτσι, ότι η τελευταία μου ανάρτηση ήταν πριν το Πάσχα, στάθηκε αφορμή για να το πάρω απόφαση ...
Η αλήθεια είναι ότι περνάω κι εγώ τη ...φάση μου αυτή την εποχή.
Αυτή την αποχή, ομολογώ πως την είχα ανάγκη για να σκεφτώ και κάποια άλλα πράγματα, τα οποία θα μοιραστώ μαζί σας σε άλλη ανάρτηση.

Η Άνοιξη λοιπόν που την περίμενα με λαχτάρα, για να φτιάξω το μπαλκόνι μου, να μαζέψω τα χαλιά μου, να φτιάξω τις ντουλάπες μου, να ανανεώσω γενικότερα την καθημερινότητα μου, είναι εδώ και με τρέχει!!!
Φτιάχνοντας που λέτε, τις ντουλάπες των κοριτσιών και πάνω στο ξεκαθάρισμα των καλοκαιρινών ρούχων, τι κρατάμε και τι χαρίζουμε, κατέβασα από την ντουλάπα και το κουτί από τη βάπτιση της μικρής μου κόρης. 
Μέσα στο κουτί είχα αποθηκεύσει τα βαπτιστικά ρουχαλάκια και των δυο παιδιών, καθώς επίσης και κάποια ιδιαίτερα φορεματάκια που τους έχω κρατήσει από τότε που ήταν μωρά.
Ανοίγοντας το κουτί, το δωμάτιο πλημμύρισε...μωρουδίλα, ανακατεμένη με το αρωματικό σαπουνάκι που είχα βάλει μέσα.
Μια γλυκιά μελαγχολία, για το πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια και αλλάζουν τα ...νούμερα. 
Πως είναι δυνατόν σε αυτά τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια να χωρούσαν τα παιδιά μου;
Κι όμως χωρούσαν!

Τα ρούχα λοιπόν αυτά τα είχα αποθηκεύσει σε αυτό το αγαπημένο κουτί, το οποίο είχα βάλει στο πάνω μέρος της παιδικής ντουλάπας, αφού έτσι κι αλλιώς η μικρή δεν χρειαζόταν αυτό τον χώρο για το κρέμασμα ρούχων.
Όμως μεγαλώνοντας τα παιδιά, μεγαλώνουν και οι ανάγκες τους για προσωπικό χώρο και ειδικά στις ντουλάπες.


 Έτσι λοιπόν στο κουτί δώσαμε άλλη χρήση κάνοντας το σκαμπό-τραπεζάκι για τη γωνιά της μικρής, ενώ τα ρούχα τα αποθήκευσα σε σακούλα αέρα, εξοικονομώντας έτσι περισσότερο χώρο.

Καιρός να βγούμε στο μπαλκόνι


Κι εκεί που πάει να με πιάσει η νοσταλγία για την εποχή της μωρουδίλας, επανέρχομαι στην πραγματικότητα.
Είναι ώρα να ασχοληθώ με την ανανέωση του μπαλκονιού μας.





Λίγα εποχιακά λουλούδια και κάποια αγαπημένα διακοσμητικά, όπως μια αέρινη ονειροπαγίδα, είναι αρκετά για να αλλάξει η διάθεση μας, αλλά και η εικόνα του αγαπημένου μας μπαλκονιού.
Και μπορεί η Άνοιξη να άργησε λίγο, όμως το καλοκαιράκι είναι καθ΄οδόν!
Καλή εβδομάδα!!!

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019


Το Πάσχα είναι μια μεγάλη γιορτή για τον Χριστιανισμό και γιορτάζεται με ευλάβεια και χαρά σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Η παράδοση στη χώρα μας είναι πλούσια και μακραίωνη, ήθη και έθιμα με πολλά μηνύματα και συμβολισμούς, που με την μοναδικότητά τους προσφέρουν ιδιαίτερες στιγμές εορτασμού σε όλους τους πιστούς.
 Όμως οι διακοπές του Πάσχα, είναι και μια ευκαιρία για να περάσουμε περισσότερο χρόνο με την οικογένεια μας και να μοιραστούμε με τα παιδιά μας τις δικές μας παιδικές αναμνήσεις, από αυτή τη γιορτή.
Σαν παιδί θυμάμαι πολύ έντονα αυτές τις γιορτές, στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς στο χωριό, τις φρεσκοασβεστωμένες αυλές και πεζούλια, τις μυρωδιές από τα καλιτσούνια και τα τσουρεκάκια, που έψηναν γιαγιάδες και θείες στο φούρνο της γειτονιάς! Και αργά το απόγευμα όλοι ανταποκρινόμασταν στο πένθιμο κάλεσμα της καμπάνας, πηγαίνοντας στην εκκλησία.



Σαν μαμά λοιπόν κι εγώ τώρα αυτές τις μέρες προσπαθώ να δημιουργήσω όμορφες αναμνήσεις για τα παιδιά μου.
Φτιάχνουμε μαζί τα παραδοσιακά τα πασχαλινά τσουρεκάκια, τα καλιτσούνια, ενώ τη Μεγάλη Πέμπτη βάφουμε τα αυγά και βέβαια κάθε απόγευμα πάμε στην εκκλησία της ενορίας μας, περιμένοντας με αγωνία το Μεγάλο Σάββατο.

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε αποκτήσει και μια οικογενειακή παράδοση. Ο μπαμπάς φτιάχνει ένα στεφάνι από κληματόβεργες και εγώ με τα κορίτσια αναλαμβάνουμε το στόλισμα του. Είναι το στεφάνι για τη Μεγάλη Πέμπτη, το οποίο κρεμάμε στο σταυρό.

Το φετινό μας στεφάνι, φτιαγμένο από κληματόβεργες και στολισμένο με αμάραντα,
ενώ για βάση χρησιμοποίησα φυσικά βρύα!

Επίσης την εβδομάδα πριν κλείσουν τα σχολεία, φτιάχνουμε τα δωράκια για τις δασκάλες, αλλά και για τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Φέτος ασχοληθήκαμε πολύ με τα χειροποίητα στεφάνια, ενώ οι φέτες από κορμό ελιάς που μας έκοψε ο μπαμπάς διακοσμήθηκαν με βρύα και άλλα πασχαλινά στολίδια.

Ένα πασχαλινό στεφάνι, επιθυμία μιας φίλης για να το δωρίσει στη δασκάλα του γιου της!

 Και κάπως έτσι λοιπόν ετοιμαζόμαστε κι εμείς να υποδεχτούμε  τη λαμπρότερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, τη γιορτή που κλείνει μέσα της όλα τα συναισθήματα. 
Από την αγωνία, τον πόνο τη θλίψη των Παθών και της Σταύρωσης, περνάμε στην αγαλλίαση και την ελπίδα που φέρνει η Ανάσταση.

Καλό Πάσχα σε όλους!!!

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019


Χθες  το απόγευμα με τα παιδιά μου και δυο φίλες τους, θελήσαμε να κάνουμε ένα περίπατο  μέχρι την παραλία μας.
Όμως με το που βγήκαμε από το σπίτι η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική!
Κάπου κοντά στο σπίτι μας υπήρχε φωτιά...
Προχωρήσαμε μαζί με τα παιδιά, προς το σημείο που φαινόταν οι καπνοί ...ένας κύριος είχε εναποθέσει σ΄ένα χώρο δίπλα από το σπίτι του μια στίβα από κλαδιά και τα έκαιγε!!!

Η φωτιά στο τελείωμα της...και χωρίς καμία επίβλεψη...

Κάναμε τη βόλτα μας, αναπνέοντας την κάπνα, η οποία έφτανε μέχρι το λιμάνι!
Επιστρέφοντας, περάσαμε ξανά από εκείνο το σημείο, απευθυνόμενη λοιπόν στον κύριο, του είπα ότι δεν είναι σωστό αυτό που κάνει, για να μου απαντήσει ότι επέλεξε να το κάνει τώρα επειδή δεν φυσάει!!!  Πάλι καλά δηλαδή!

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, που εννοείται δεν είναι πρωτοφανές, αλλά σχεδόν καθημερινό, θα ήθελα να σας παραθέσω το άρθρο της μικρής μου κόρης, στην εφημερίδα Μικροί Ρεπόρτερς.


Πριν λίγες μέρες...

"Κάθε Φθινόπωρο και Άνοιξη, σχεδόν κάθε μέρα, σύννεφα καπνού, γεμίζουν τον κάμπο της Μεσαράς. Τα πρωινά, μόλις βγούμε από το σπίτι μας για να πάμε στο σχολείο, μυρίζουμε αυτή την απαίσια μυρωδιά και αμέσως καταλαβαίνουμε ότι κάποιοι άνθρωποι καίνε κλαδιά ή τα φυτά που έχουν ξεπατώσει από τα θερμοκήπια τους. Η ατμόσφαιρα δεν είναι καθόλου ωραία, όταν συμβαίνει αυτό, δεν μπορούμε ούτε να βγούμε έξω για να παίξουμε.
Σκέφτομαι, αυτοί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι  με αυτή τους την πράξη κάνουν κακό στο περιβάλλον, αλλά και στην  υγεία μας; 
Δεν φοβούνται ότι μπορεί να φυσήξει ξαφνικά αέρας και η φωτιά να κάνει μεγάλη καταστροφή;
Θα ήθελα να τους πω ότι υπάρχουν τρόποι να απαλλαγούν από τα άχρηστα κλαδιά και φυτά, χωρίς να καταστρέφουν το περιβάλλον. Όπως κάνει και ο μπαμπάς μου, που έχει ένα μηχάνημα, το θρυματιστή κλαδιών. 
Θα σας πω τι κάνει αυτή η μηχανή. Το μηχάνημα αυτό αλέθει  τα κλαδιά και τα κάνει λίπασμα για τα δέντρα. 
Επίσης μπορούν  τα φυτά αυτά, να τα δώσουν στους κτηνοτρόφους κι εκείνοι να ταϊζουν τα ζώα τους.  
Είδατε λοιπόν που υπάρχει τρόπος να προστατέψουμε την υγεία μας και το περιβάλλον;"

Ο επίλογος και τα σχόλια δικά σας....

Follow me @a.lenakaki