Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018


Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την ανάποδη....δηλαδή την Κακκινοσκουφίτσα, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε  το βράδυ της Πέμπτης 7 Ιουνίου, με πρωταγωνιστές τα παιδιά μας!
Οι μικροί πρωταγωνιστές φάνηκαν να απολαμβάνουν το ρόλο τους και να το διασκεδάζουν πραγματικά, αφού ήταν το δικό τους δημιούργημα. Ένα σενάριο γραμμένο από τα ίδια τα παιδιά, με
καθοδηγητή τους, τον δάσκαλο της καρδιάς τους κ. Ζαχαρία Στιβακτάκη!


Όπως ήταν φυσικό οι συντελεστές της παράστασης, απέσπασαν το πιο θερμό χειροκρότημα, από το κοινό, με την ευχή... του χρόνου να τους απολαύσουμε ξανά!

Μια μοναδική εμπειρία λοιπόν για τους μικρούς μαθητές, αφού το στήσιμο μιας θεατρικής παράστασης δίνει την ευκαιρία να αναπτύξουν τη φαντασία τους, τις καλλιτεχνικές τους ικανότητες και τη δημιουργικότητα τους, βοηθώντας τα παράλληλα να ξεπεράσουν δυσκολίες όπως η υπερβολική συστολή, αλλά και η έλλειψη αυτοπεποίθησης.


 Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το παιδί μαθαίνει και κατακτά πράγματα που με κανένα άλλο μέσο δεν θα κατάφερνε να κατακτήσει: τον σωματικό έλεγχο, την αυτοπειθαρχία, τη συνειδητοποίηση της σπουδαιότητας της ομαδικής δημιουργίας και τη μεγάλη ευχαρίστηση της αποδοχής του από ένα κοινό.


Συγχαρητήρια στα παιδιά μας και στο δάσκαλό τους!

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018



Κάθε χρόνο τέτοια εποχή που οι κόρες μου μετρούν, σαν τους φαντάρους, τις μέρες που απομένουν μέχρι να κλείσουν τα σχολεία, θυμάμαι τα καλοκαίρια μιας άλλης εποχής, εκείνης των παιδικών μου χρόνων.
Με πόση λαχτάρα περιμέναμε τη μέρα που θα έκλειναν τα σχολεία, τα αποχαιρετηστήρια μπουγέλα και τις υποσχέσεις με τις κολλητές ότι θα βρισκόμαστε και στις διακοπές...

Πόσο μεγάλο μου φαινόταν τότε το καλοκαίρι, τρεις ολόκληροι μήνες χωρίς τις υποχρεώσεις του σχολείου!  Η μέρα μας ξεκινούσε με πρωινό μπανάκι, αφού το σπίτι μας ήταν δίπλα στη θάλασσα. Εκεί βρισκόμασταν με όλα τα γειτονάκια, τις περισσότερες φορές χωρίς τους γονείς μας, αφού στο σημείο αυτό η θάλασσα ήταν ρηχή και μας εμπιστεύονταν!!!
Τότε εννοείται ότι απολαμβάναμε αυτή την ελευθερία, όμως τώρα  που τα φέρνω στο μυαλό μου ως μαμά, απλά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι!!!


Όσο για το φαγητό, κι εγώ και τα αδέρφια μου ήμασταν τυχεροί, αφού μεσημέρι - βράδυ τρώγαμε στη ταβέρνα...του μπαμπά!
Απαραίτητος ήταν βέβαια και ο μεσημεριανός υπνάκος. Το απόγευμα μας έβρισκε στην αλάνα της γειτονιάς να παίζουμε, μπάλα, κουτσό, μπίλιες και άλλα παιχνίδια εκείνης της εποχής, ενώ τα βράδια διασκεδάζαμε, βλέποντας ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Διακοπές στο χωριό...

Όμως καλοκαίρι χωρίς διακοπές στο χωριό, με τις γιαγιάδες και τους παππούδες  δεν υπήρχε!
Για τουλάχιστον δυο εβδομάδες, πηγαίναμε στο χωριό των γονιών μας και παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε κοντινή  απόσταση, εγώ ένιωθα ότι πήγαινα διακοπές κανονικές.


Ετοίμαζα λοιπόν βαλίτσες, έπαιρνα και όλες τις αλλαξιές μου, τα παιχνίδια και τα βιβλία μου και πήγαινα στο χωριό, συνήθως μαζί με την ξαδέρφη μου τη Θεονύμφη.
Εκεί η καθημερινότητα μας ήταν διαφορετική. Πρωινό ξύπνημα για να προλάβουμε τον ίσκιο κάτω από την κληματαριά, αφού η γιαγιά μας είχε στρώσει στο κέντημα!
Κάθε καλοκαίρι μας αγόραζε και ένα εργόχειρο, για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε και να μη βαριόμαστε.
Όσο για το αγαπημένο μας φαγητό, τι άλλο από πατάτες τηγανητές...της γιαγιάς!
Επειδή όμως και οι δυο μου γιαγιάδες ζούσαν στο ίδιο χωριό, τις έκανα μέρες...μια στη μία,
μία στην άλλη.
Πόσο όμορφα ήταν εκείνα τα καλοκαίρια στο χωριό και πόσο τυχερή νιώθω γι΄αυτές τις αναμνήσεις!
Οι αγαπημένες μου γιαγιάδες και οι αγαπημένοι μου παππούδες, πόσο μας αγαπούσαν και πόσο τους αγαπούσαμε! Πολύτιμες αναμνήσεις, τι κι αν εκείνοι δεν υπάρχουν πια...
Και κάπως  έτσι φτάναμε στο τέλος του καλοκαιριού, με τη βαλίτσα μας γεμάτη όμορφες στιγμές, έτοιμοι για το νέο κουδούνι της χρονιάς!
Καλό καλοκαίρι αγαπημένοι μου και ας ευχηθούμε οι βαλίτσες αυτών των διακοπών, να γεμίσουν όμορφες στιγμές !

Follow me @a.lenakaki