Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων...



Κάθε χρόνο τέτοια εποχή που οι κόρες μου μετρούν, σαν τους φαντάρους, τις μέρες που απομένουν μέχρι να κλείσουν τα σχολεία, θυμάμαι τα καλοκαίρια μιας άλλης εποχής, εκείνης των παιδικών μου χρόνων.
Με πόση λαχτάρα περιμέναμε τη μέρα που θα έκλειναν τα σχολεία, τα αποχαιρετηστήρια μπουγέλα και τις υποσχέσεις με τις κολλητές ότι θα βρισκόμαστε και στις διακοπές...

Πόσο μεγάλο μου φαινόταν τότε το καλοκαίρι, τρεις ολόκληροι μήνες χωρίς τις υποχρεώσεις του σχολείου!  Η μέρα μας ξεκινούσε με πρωινό μπανάκι, αφού το σπίτι μας ήταν δίπλα στη θάλασσα. Εκεί βρισκόμασταν με όλα τα γειτονάκια, τις περισσότερες φορές χωρίς τους γονείς μας, αφού στο σημείο αυτό η θάλασσα ήταν ρηχή και μας εμπιστεύονταν!!!
Τότε εννοείται ότι απολαμβάναμε αυτή την ελευθερία, όμως τώρα  που τα φέρνω στο μυαλό μου ως μαμά, απλά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι!!!


Όσο για το φαγητό, κι εγώ και τα αδέρφια μου ήμασταν τυχεροί, αφού μεσημέρι - βράδυ τρώγαμε στη ταβέρνα...του μπαμπά!
Απαραίτητος ήταν βέβαια και ο μεσημεριανός υπνάκος. Το απόγευμα μας έβρισκε στην αλάνα της γειτονιάς να παίζουμε, μπάλα, κουτσό, μπίλιες και άλλα παιχνίδια εκείνης της εποχής, ενώ τα βράδια διασκεδάζαμε, βλέποντας ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Διακοπές στο χωριό...

Όμως καλοκαίρι χωρίς διακοπές στο χωριό, με τις γιαγιάδες και τους παππούδες  δεν υπήρχε!
Για τουλάχιστον δυο εβδομάδες, πηγαίναμε στο χωριό των γονιών μας και παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε κοντινή  απόσταση, εγώ ένιωθα ότι πήγαινα διακοπές κανονικές.


Ετοίμαζα λοιπόν βαλίτσες, έπαιρνα και όλες τις αλλαξιές μου, τα παιχνίδια και τα βιβλία μου και πήγαινα στο χωριό, συνήθως μαζί με την ξαδέρφη μου τη Θεονύμφη.
Εκεί η καθημερινότητα μας ήταν διαφορετική. Πρωινό ξύπνημα για να προλάβουμε τον ίσκιο κάτω από την κληματαριά, αφού η γιαγιά μας είχε στρώσει στο κέντημα!
Κάθε καλοκαίρι μας αγόραζε και ένα εργόχειρο, για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε και να μη βαριόμαστε.
Όσο για το αγαπημένο μας φαγητό, τι άλλο από πατάτες τηγανητές...της γιαγιάς!
Επειδή όμως και οι δυο μου γιαγιάδες ζούσαν στο ίδιο χωριό, τις έκανα μέρες...μια στη μία,
μία στην άλλη.
Πόσο όμορφα ήταν εκείνα τα καλοκαίρια στο χωριό και πόσο τυχερή νιώθω γι΄αυτές τις αναμνήσεις!
Οι αγαπημένες μου γιαγιάδες και οι αγαπημένοι μου παππούδες, πόσο μας αγαπούσαν και πόσο τους αγαπούσαμε! Πολύτιμες αναμνήσεις, τι κι αν εκείνοι δεν υπάρχουν πια...
Και κάπως  έτσι φτάναμε στο τέλος του καλοκαιριού, με τη βαλίτσα μας γεμάτη όμορφες στιγμές, έτοιμοι για το νέο κουδούνι της χρονιάς!
Καλό καλοκαίρι αγαπημένοι μου και ας ευχηθούμε οι βαλίτσες αυτών των διακοπών, να γεμίσουν όμορφες στιγμές !

1 σχόλιο:

  1. Τι ωραίο κείμενο.. μου έφερε στο μυαλό τόσο όμορφες αναμνήσεις..πιστεύω πως οι καλοκαιρινές διακοπές μας άλλαζαν τόσο μαγικά κ σαν να μας μεγάλωναν κάπως πιο γοργά.. καλό καλοκαίρι να περάσουμε κ φέτος μόνο με όμορφες στιγμες🤗

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Follow me @a.lenakaki