Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018



Βρισκόμαστε μια μόλις ανάσα πριν αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι και λίγες μέρες πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
 Όμως η επιστροφή στο σχολείο, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, είναι μια διαδικασία που χρειάζεται οργάνωση και σωστή προετοιμασία, για να γίνει ομαλά η μετάβαση στη νέα πραγματικότητα.

Αγορά σχολικών ειδών


Παίρνουμε λοιπόν χαρτί και μολύβι και συμπληρώνουμε τη λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε. 
Ξεκινάμε με αυτά που θα χρειαστεί το παιδί μας, με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς. 
Όπως:
-Αγορά σχολικής τσάντας
-Αγορά τάπερ κολατσιού και μπουκαλιού για το νερό
-Αγορά ρούχων και αθλητικών παπουτσιών
Τα υπόλοιπα θα τα προμηθευτούμε, σύμφωνα με τη λίστα του σχολείου, όταν μας δοθεί.

Οργάνωση παιδικού δωματίου


Παράλληλα ξεκινάμε την οργάνωση του παιδικού δωματίου και φυσικά του γραφείου, κάνοντας και μια σχετική εκκαθάριση, αν δεν την έχουμε κάνει με το κλείσιμο των σχολείων. 


Θα σας συμβούλευα πριν ξεκινήσετε τα ψώνια, να κάνετε μια καταγραφή τόσο των σχολικών ειδών, αλλά και των ρούχων που υπάρχουν ήδη.

Επίσης θα πρέπει να κάνουμε εγγραφή στις ξένες γλώσσες, στις αθλητικές ή άλλες δραστηριότητες που θα συμμετέχει το παιδί μας.

Προσαρμογή στο νέο ωράριο ύπνου


Όμως το πιο συνηθισμένο πρόβλημα των γονιών, είναι η προσαρμογή των παιδιών τους στο νέο ωράριο του ύπνου, αφού κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού το πιθανότερο είναι να έχει χαλαρώσει.
Πως όμως μπορούμε να πετύχουμε αυτή την αλλαγή χωρίς να σπάσουμε τα νεύρα τα δικά μας, αλλά και των παιδιών; 
Πάντως όχι βάζοντας τα με το ζόρι να κοιμηθούν νωρίτερα. 
Το κόλπο είναι να τα ξυπνάμε το πρωί νωρίτερα, έτσι τα βοηθάμε να προσαρμοστούν ευκολότερα στο νέο ωράριο βραδυνού ύπνου.

Καλή αρχή με θετικές σκέψεις


Όμως το πιο σημαντικό απ΄όλα τα παραπάνω, είναι να αφήσουμε τις όποιες αρνητικές σκέψεις μας στην άκρη και να μεταδώσουμε στα παιδιά μας, χαρά και θετική προσμονή για τα όμορφα πράγματα, που θα έχει η νέα σχολική χρονιά! 
Κάνουμε λοιπόν, θετικές σκέψεις και προγραμματίζουμε την καθημερινότητα μας, συζητώντας παράλληλα με τα  παιδιά για την ομορφιά της μαθητικής ζωής, τα παιχνίδια και τους φίλους που θα ξαναδούν. 
Καλή αρχή λοιπόν και καλή σχολική χρονιά!

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2018



Ένας "τοίχος γεμάτος καλοσύνη", έκανε την εμφάνιση του το Μάρτιο του 2016, στο Τυμπάκι και συγκεκριμένα στα Νηπαγωγεία της πόλης, με πρωτοβουλία του  Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων των τριών Νηπιαγωγείων.
Από τότε μέχρι και σήμερα η πρωτοβουλία αυτή έχει στηριχτεί από τους κατοίκους της πόλης, κάνοντας πράξη την  ιδέα του « Τοίχου της Καλοσύνης », ενός τοίχου προσφοράς στο συνάνθρωπο.
Ο Σύλλογος ευαισθητοποιημένος σε θέματα κοινωνικά, πήρε την πρωτοβουλία μιας δράσης που ξεφεύγει από τα στενά όρια του Νηπιαγωγείου και εξαπλώνεται προς κάθε συνάνθρωπο, συντοπίτη που βρίσκεται σε κατάσταση ανάγκης, η οποία υλοποιήθηκε σε συνεργασία με τις διευθύντριες των Νηπιαγωγείων και των νηπιαγωγών.  
Με τη φράση «Αν δεν το χρειάζεσαι άφησέ το, αν το χρειάζεσαι πάρ΄το», καλούνται οι συμπολίτες μας να κρεμάσουν ρούχα, παπούτσια με τις απαραίτητες πληροφορίες να αναγράφονται σε εμφανές σημείο (νούμερο, φύλο), φαγητό με ημερομηνία παρασκευής, τρόφιμα, ίσως και κάποια φάρμακα, που δεν τα χρειάζονται, και τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη να έρχονται και να παίρνουν αυτό που χρειάζονται. 
Ένα μάθημα ζωής για τα μικρά  παιδιά, που περνάνε καθημερινά από εκεί καλλιεργώντας τους το αίσθημα προσφοράς και αλληλεγγύης. 

Με αφορμή λοιπόν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο "τοίχος της καλοσύνης", μπορεί να χαρίσει χαμόγελα αισιοδοξίας σε μικρούς και μεγάλους.
Η κίνηση είναι απλή: Κρεμάμε, παίρνουμε. Αξιοπρέπεια, σεβασμός σε εκείνους που ενδεχομένως έχουν συστολή να γνωστοποιήσουν τη δυσκολία τους. 

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018



Μπορεί κάπου εδώ να τελειώνουν για τους περισσότερους οι καλοκαιρινές διακοπές, όμως το κέφι μας δεν θα το χάσουμε, αντιθέτως θα το ενισχύσουμε, προετοιμάζοντας τα αστεράκια μας για τη νέα σχολική χρονιά.  Και πιστέψτε με ίσα που προλαβαίνουμε να οργανωθούμε.
Εμείς ήδη περιμένουμε τις νέες τσάντες μας, ενώ έτοιμες είναι οι κασετίνες μας και τα τσαντάκια για το κολατσιό, φτιαγμένα φυσικά από τα χεράκια της μαμάς.

Όπως σας είχα υποσχεθεί λοιπόν, στη συλλογή του e-angelie φιλοξενούνται πλέον οι μοναδικές υφασμάτινες κασετίνες, που ζωγραφίζονται με πλενόμενους ή ανεξίτηλους μαρκαδόρους, αλλά και κασετίνες σε πολύ ιδιαίτερους χρωματισμούς για πιο απαιτητικά γούστα.


Επίσης δημιούργησα για τις ανάγκες των παιδιών μου, τα πολύ πρακτικά τσαντάκια για το κολατσιό του σχολείου, σε πολύ όμορφα σχέδια και χρώματα.


Τέλος για το καλό της νέας σχολικής χρόνιάς, μιά όμορφη πλεκτή κορνίζα δώρο για τη δασκάλα μας, με τις πιο γλυκές ευχές!


Βέβαια μέχρι να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, έχουμε να ρυθμίσουμε και το θέμα του  ύπνου και γενικότερα της οργάνωσης της καθημερινότητας μας, για να γίνει πιο ομαλά η μετάβαση από την ανεμελιά των διακοπών, στη ...νέα πραγματικότητα!
Αυτά και άλλα πολλά στην επόμενη ανάρτηση μας!!! 

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018


Αρχές της δεκαετίας του ΄80 πρέπει να ήταν όταν κυκλοφόρησαν τα πρώτα αυτοκολλητα με τις φιγούρες της Sarah Kay και τα οποία γινόταν ανάρπαστα από τα κορίτσια εκείνης της εποχής.
Θυμάμαι πήγαινα στο ψιλικατζίδικο για να αγοράσω το φακελάκι με τα αυτοκόλλητα, τα οποία στη συνέχεια κολούσα στο άλμπουμ.
Ανέμελα παιδιά που χαίρονται τη φύση ανάμεσα σε λουλούδια, παίζοντας και φροντίζοντας ζωάκια, κάνοντας κούνια ή πικνικ σε ολάνθιστο κήπο. Αγγελικά πρόσωπα που φορούν ρούχα με βολάν, ψάθινα καπέλα, κρατούν καλάθια με φρούτα και μιλούν για τη φιλία, την αγάπη, την τρυφερότητα και τη φύση.   

Πριν λίγο καιρό λοιπόν βρήκα σε ένα κοντινό κατάστημα κάποια μαγνητάκια με τη φιγούρα της Sarah Kay και αγόρασα δύο για τις κόρες μου.
Όταν τους τα έδειξα ενθουσιάστηκαν, αφού δεν είχαν δει ξανά τις συγκεκριμένες φιγούρες.
Με ρώτησαν ποια ήταν  η Sarah Kay και μαζί ψάξαμε για πληροφορίες σχετικά με τη δημιουργό της.

Ποια είναι όμως η ιστορία της δημιουργού της Saray Kay;

Δημιουργός της σειράς υπήρξε η Αυστραλή εικονογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων Βιβιέν Κούμπος. Από μικρή ήταν παθιασμένη με τα σκίτσα και μεγαλώνοντας σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. 
Στα είκοσι προσελήφθη σε διαφημιστικό γραφείο ως σχεδιάστρια. 
Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά και ζούσαν οικογενειακώς, λίγο έξω από το Σίδνεϊ, μέσα στη φύση. 
Όταν η κόρη της, Άλισον, αρρώστησε άρχισε να ζωγραφίζει τις φιγούρες, ώστε να την κάνει να νιώσει πιο όμορφα. Δεν χρειαζόταν πολλή φαντασία για να φτιάξει τις ζωγραφιές της. 
Αρκούσε μόνο να κοιτάξει έξω από το παράθυρο, όπου η φύση χάριζε απλόχερα την ομορφιά της. 
Οι ζωγραφιές της απεικονίζουν έναν αρμονικό κόσμο για τα παιδιά, τα ζώα και τα φυτά. Υπέγραφε τα σκίτσα ως «Σάρα Κέι». «Σάρα» έλεγαν το κατοικίδιο του πατέρα της και το «Κ» προέρχεται από το Κούμπος, το επώνυμό της. 


Όταν λοιπόν η Βιβιέν έδειξε τις ζωγραφιές της σε έναν τοπικό εκδότη ευχετήριων καρτών, εκείνος ενθουσιάστηκε και αποφάσισε να τις τυπώσει. Ήταν η αρχή για την λαμπρή πορεία της σειράς, η οποία ταξίδεψε και εκτός Αυστραλίας. Τα παιδιά αλλά και οι γονείς τους αγάπησαν αμέσως τις ζωγραφιές. Απέπνεαν ηρεμία και αθωότητα. 


Οι ευχετήριες κάρτες γρήγορα έγιναν μπλουζάκια και τετράδια και αργότερα τυπώθηκαν σε χαρτί περιτυλίγματος, μπλουζάκια, παπλώματα, οικιακά είδη, ημερολόγια ακόμη και είδη βάφτισης τα οποία διατίθενται μέχρι και σήμερα. 
Οι ζωγραφιές βρήκαν απήχηση σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο η Βιβιέν πάντα κρατούσε χαμηλό προφίλ και απέφευγε τη δημοσιότητα. Προτιμούσε την ηρεμία που απεικόνιζαν και τα σκίτσα της.....


Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018




Θυμάμαι όταν πριν λίγα χρόνια, ενώ έψαχνα για κάποια εκπαιδευτικά sites, συνάντησα το αγαπημένο μας πλέον Ποδήλατο. Μεταξύ της πληθώρας των θεμάτων του, με εντυπωσίασε και η συλλογή ταινιών, αλλά και κινουμένων σχεδίων που έχει συγκεντρώσει, μεταξύ αυτών και η mariza, μια υπέροχη ταινία animation μικρού μήκους με άρωμα Ελλάδας. 
Η Μαρίζα είναι μια ταινία μικρού μήκους που δημιουργήθηκε το 2008 από τον Κων­­στα­ντί­νο Κρυστάλλη. 
Πρωταγωνιστούν ένας ψαράς και ο πεισματάρης γαϊ­δα­ρά­κος του, ενώ η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη.
Είναι πραγματικά ένα απολαυστικό βίντεο που μπορείτε να μοιραστείτε με τα παιδιά σας.

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018


Συνηθίζεται στα γιορτινά τραπέζια να δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στις σαλάτες και στα ορεκτικά, έτσι κι εγώ για το δικό μας τραπέζι, ανήμερα της Παναγίας, έφτιαξα από σήμερα την αγαπημένη μας αμυγδαλοσαλάτα.
 Ένα θα σας πω τη σαλάτα αυτή την έφτιαξα πρώτη φορά στο τραπέζι των αρραβώνων  μας για 400 καλεσμένους! Μάλιστα τη συνταγή μου τη ζήτησε πρόσφατα μια φίλη που την είχε δοκιμάσει τότε για πρώτη φορά και είχε ενθουσιαστεί. Εννοείται ότι δεν λείπει από κανένα γιορτινό ή επίσημο τραπέζι της οικογένειας, όπως θα είναι και το αυριανό.
Ταιριάζει απόλυτα με κρέας στη σχάρα ή ψητό και πιστέψτε με θα εντυπωσιαστείτε με το πόσο εύγευστη και δροσερή είναι αυτή η σαλάτα.
Τα υλικά μας είναι απλά και συνήθως δεν λείπουν από την κουζίνα μας.

Συγκεκριμένα για 3-4 πιατάκια θα χρειαστούμε:

1/2 κούπα αμύγδαλα
2 κεσεδάκια γιαούρτι στραγγιστό
3 κουταλιές λάδι
2 κουταλάκια χυμό λεμονιού
Λίγο αλάτι
3 φέτες άπαχη γαλοπούλα ψιλοκομμένη
2 κουταλάκι μουστάρδα 

2 κουταλιές σούπας μαγιονέζα
2-3 κουταλιές ψιλοκομμένο άνηθο
1 τριμμένο καρότο για χρώμα

Εκτέλεση:
Καταρχήν βράζουμε για λίγο τα αμύγδαλα και στη συνέχεια τα ξεφουδίζουμε και τα περνάμε από το multi, 2 φορές για να είναι χοντροαλεσμένα.
Στη συνέχεια βάζουμε σε μπολ το γιαούρτι, το λάδι, τον άνηθο, το καρότο,το λεμόνι, το αλάτι , τη μουστάρδα, τη μαγιονέζα και τη γαλοπούλα κομμένη σε μικρά κομματάκια.
Προσθέτουμε τα αμύγδαλα και ανακατεύουμε να αναμειχθούν καλά όλα τα υλικά μας.
Δοκιμάζουμε και αν χρειάζεται διορθώνουμε τη γεύση της.
Τη βάζουμε σε τάπερ και τη διατηρούμε στο ψυγείο.
Δοκιμάστε να τη φτιάξετε και είμαι σίγουρη ότι θα σας εκπλήξει ευχάριστα!

Καλό Δεκαπενταύγουστο και χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν, ιδιαίτερα στη Μαρία και στη Γιώτα!

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018



Πέρασε σχεδόν το καλοκαίρι και ένα γλυκάκι δεν σας κέρασα! Σας έχω λοιπόν συνταγούλα πολύ δροσιστική και καθόλου παχυντική. Επίσης είναι ένα γλυκό εύκολο και μπορώ να πω ότι τρώγεται απ΄όλους! Ο λόγος για ένα γιαουρτογλυκό το οποίο μπορείτε να γαρνίρετε με φρούτα ή τριμμένο μπισκότο ή ξηρούς καρπούς ή ότι άλλο σας αρέσει.

Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι:

2 σακουλάκια ζελέ με γεύση της αρεσκίας σας
2 κεσεδάκια γιαούρτι 2%
2 κουταλιές μέλι
Νερό για να φτιάξουμε το ζελέ σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσεως που αναγράφονται στη συσκευασία.

Απλή και η εκτέλεση:

Σε μπόλ βάζουμε τα 400ml καυτό νερό αδειάζουμε τα σακουλάκια του ζελέ και ανακατεύουμε για να διαλυθεί καλά η σκόνη του ζελέ.
Προσθέτουμε τις 2 κ.σ. μέλι και μετά το παγωμένο νερό συνεχίζοντας το ανακάτεμα.
Τέλος προσθέτουμε και το γιαούρτι μας και ανακατεύουμε καλά να διαλυθεί και να γίνει ένα ομοιογενές μείγμα.
Μοιράζουμε το μείγμα σε μπολάκια και βάζουμε στο ψυγείο και τα αφήνουμε μέχρι να παγώσουν.

Όταν παγώσει και σταθεροποιηθεί το γλυκό μας τότε είναι έτοιμο για να το καταναλώσουμε.  
Αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε ψιλοκομμένα φρέσκα φρούτα, τριμμένο μπισκότο, τριμμένη κουβερτούρα, ξηρούς καρπούς. 

Καλή επιτυχία!

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018


Κάποιες ερωτήσεις δεν θα πάψουν ποτέ να βασανίζουν τους γονείς των μικρών μαθητών, μια εξ αυτών είναι αν πρέπει το παιδί να κάνει κάποια επανάληψη στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών ή να αρκεστεί στην ανάγνωση κάποιων εξωσχολικών βιβλίων που το ίδιο θα επιλέξει.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι καλοκαίρι σημαίνει ξεκούραση, ανεμελιά και παιχνίδι και ότι τα παιδιά μας έχουν μπροστά τους, μια σχολική χρονιά με πολλές υποχρεώσεις !
Όμως από την άλλη τα παιδιά δεν θα πρέπει να χάσουν την επαφή τους με το διάβασμα, χωρίς ωστόσο να τα πιέσουμε. Αφήστε τα λοιπόν να επιλέξουν μόνα τους κάποια βιβλία που θα τους κρατήσουν συντροφιά στις διακοπές, ακόμη κι αν αυτά είναι τα αγαπημένα τους κόμικς!


Πάντως έχει ενδιαφέρον να δούμε τι απαντούν στο παραπάνω ερώτημα, γνωστοί και αγαπημένοι συγγραφείς, που φιλοξενήθηκαν στην ιστοσελίδα των εκπαιδευτηρίων ο Ταξιάρχης.

Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εκπαιδευτικός, συγγραφέας, πρόεδρος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου
«Ένα από τα δεινά των εκδοτικών κατηγοριοποιήσεών μας είναι το χάσμα μεταξύ διδακτικών και ψυχαγωγικών βιβλίων για παιδιά. Πόσο πιο γόνιμο θα ήταν αν, όχι μόνο στις διακοπές, αλλά και στο σχολείο, η διαδικασία της μάθησης μπολιαζόταν με χιούμορ, περιπέτεια και φαντασία. Ένα πρόσφατο παράδειγμα, που αποδεικνύει περίτρανα ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, είναι η έκρηξη του ενδιαφέροντος για την εκμάθηση της λατινικής γλώσσας από παιδιά στις αγγλοσαξονικές χώρες, με αφορμή ένα εικονογραφημένο βιβλίο της Barbara Bell, με ήρωα τον Minimus, έναν ποντικό που ζει σε μια ποντικότρυπα στο τείχος του Αδριανού, και κάθε τόσο, καταδιωκόμενος από λεγεωνάριους, αρπάζει λιχουδιές από ρωμαϊκά συμπόσια.
Πρόκειται για εισαγωγή στη γραμματική της λατινικής γλώσσας, τα παιδιά όμως την απολαμβάνουν σαν διασκεδαστική περιπέτεια. Όπως γράφει η εφημερίδα Guardian: ‘Ο τρόπος που μαθαίναμε παλιότερα τα λατινικά μάς έκανε να τα μισούμε. Απεναντίας, ο αξιολάτρευτος Minimus καθιστά τα λατινικά απόλαυση’. Η μάθηση μέσα από τη διασκέδαση δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο. Μια πολύ απλή άσκηση του τύπου: ένα κιλό πατάτες κάνει 2 ευρώ, πόσο κάνουν 20 κιλά πατάτες; εύκολα μπορεί να δοθεί με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή, ‘όταν ο Πινόκιο λέει ψέματα, η μύτη του μεγαλώνει δύο πόντους. Πόσο θα μεγαλώσει αν πει είκοσι ψέματα;’
Η άσκηση παραμένει ουσιαστικά η ίδια, αλλά ο τρόπος με τον οποίον εκφράζεται διεγείρει αποτελεσματικότερα το ενδιαφέρον του παιδιού. Έχουν γίνει αρκετές αξιέπαινες προσπάθειες γεφυρώματος αυτού του χάσματος. Ο ίδιος το έχω επιχειρήσει με τα βιβλία μου για το πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανόπαιδων της Θράκης, όπως και στη σειρά ‘Διακοπές με τον Ευγένιο στο νησί των πυροτεχνημάτων’. Στα βιβλία αυτά προσπαθώ να μεταδώσω έννοιες της γραμματικής και της αριθμητικής, δημιουργώντας διάφορους κωμικούς χαρακτήρες, όπως ο δεκανέας Παραδέκας (για την εκμάθηση των δεκαδικών αριθμών), ο εμβαδόν Κιχώτης (για την εκμάθηση κανόνων της γεωμετρίας). Υπάρχουν, όμως, τεράστια περιθώρια βελτίωσης του τρόπου μετάδοσης γνώσεων με διασκεδαστικό τρόπο».

Ευγένιος Τριβιζάς, συγγραφέας, καθηγητής εγκληματολογίας

«Νομίζω ότι, καταρχάς, πρέπει να βγάλουμε το «πρέπει» από την ερώτηση. Το βιβλίο είναι απόλυτη επιλογή. Αν θέλει το παιδί να ξεκουραστεί και να διαβάσει, έχει καλώς. Γιατί εφόσον είναι σε διακοπές, έχει κάθε δικαίωμα να μην διαβάσει. Ποτέ μου δεν θα πίεζα ένα παιδί να διαβάσει ένα βιβλίο. Μπορεί να προσπαθούσα να το πείσω με τον δικό μου τρόπο. Μόνη μου, χωρίς να πιστεύω ότι κάνω σπουδαία δουλειά, έχω κάνει 6 βιβλία ‘καλοκαιρινά’. Προσπαθώ με παιχνιδιάρικο τρόπο να κάνω τα παιδιά να εδραιώσουν τις γνώσεις της σχολικής χρονιάς. Κι αυτό επίσης, αν θέλουν, μπορούν να το κάνουν, αλλά σίγουρα δεν είναι υποχρεωτικό.
Δεν μπορώ να δώσω συμβουλές. Δεν είναι το ίδιο να κάνεις ασκήσεις με αυτά που έμαθες, με το να ανεβαίνεις ψηλά στον ουρανό μέσα από ένα βιβλίο. Το καλύτερο θα ήταν και τα δύο. Αλλά δεν θα προτιμούσα να κάνει ασκησούλες, από το να διαβάσει ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Διάβασμα οπωσδήποτε λογοτεχνικό. Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα παιδιά θα επιλέξουν αυτά που θέλουν».

Aγγελική Βαρελλά, συγγραφέας

«Ακόμα θυμάμαι ως εφιαλτική εμπειρία τα βιβλία που μας ‘φόρτωσε’ κάποιο καλοκαίρι το τότε σχολείο μας, θεωρώντας ότι πρωτοπορεί και κάνει ό,τι πιο παιδαγωγικό, προετοιμάζοντάς μας ήπια για την επόμενη σχολική χρονιά. Ορθογραφία, αριθμητική, καλλιγραφία… Οι χαρούμενες εικόνες δεν μπορούσαν να αποκρύψουν το γεγονός ότι ήταν ‘εργασία’. Αν και ήμουν από τους καλύτερους μαθητές της τάξης, ένιωσα αυτή την υποχρέωση ως ασήκωτο βάρος. Έπρεπε να παραδώσουμε τα βιβλία με τις ασκήσεις συμπληρωμένες, επιστρέφοντας το φθινόπωρο. Το έκανα βαρυγκωμώντας και καθόλου δεν με αποζημίωσαν τα μπράβο της δασκάλας μου τον Σεπτέμβριο. Στην πραγματικότητα άρχισε να μου προκαλείται απέχθεια για το «υποχρεωτικό» διάβασμα και, σταδιακά, οι βαθμοί μου άρχισαν να παίρνουν τον κατήφορο!
Σε κάποια κοντινή ηλικία, ένα άλλο καλοκαίρι η μητέρα μου μού έδωσε να διαβάσω τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου. Με θυμάμαι σ’ ένα κρεβάτι στο χωριό, βυθισμένον στο διάβασμα, να μην κουνιέμαι με τίποτα. Δεν ήθελα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ, αν δεν τελείωνα το ογκώδες βιβλίο. Ήδη αγαπούσα το διάβασμα, και το οφείλω 100% στους γονείς μου, που όχι μόνο μου παρείχαν τη δυνατότητα να διαβάζω, αλλά με πήγαιναν και στα βιβλιοπωλεία, όπου κάναμε «γενναίες» αγορές και, κυρίως, με παρακινούσαν με το παράδειγμά τους. Πάντοτε τους έβλεπα μ’ ένα βιβλίο στο χέρι.
Η απόλαυση της ανάγνωσης είναι ακόμα και σήμερα από τις πιο σημαντικές για μένα, και προσπαθώ να μοιραστώ αυτή την αγάπη και με τα παιδιά μου. Ό,τι κι αν υποστηρίζουν διάφοροι ειδικοί, όσο καλαίσθητα βοηθήματα για τα παιδιά κι αν κυκλοφορούν, ομολογώ πως μου προκαλούν απέχθεια όλα όσα προσπαθούν να μετατρέψουν την παραλία σε… θρανίο ή σε σχολική τάξη!
Οι διακοπές πρέπει να είναι διακοπές, και το καλύτερο μάθημα που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι ότι το διάβασμα είναι απόλαυση και όχι καθήκον»!

Κώστας Στοφόρος, συγγραφέας

«Τα σύγχρονα καλοκαίρια έχουν κάτι από την εποχή που ζούμε: είναι τόσο φευγάτα… Και τα παιδιά μας, μεγαλώνοντας σε αυτόν τον κυκεώνα της βιασύνης και του εφήμερου, ας κάνουν μια στάση, μιαν ανάπαυλα, κι ας απολαύσουν ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Ας ξεφύγουν για λίγο από τα: PSP, MP3, PC και ΟΑΜΥ (Ό,τι Άλλο Μηχανικό Υπάρχει) και ας «στήσουν» τον ψυχισμό τους, ας «σμιλέψουν» τον εξελισσόμενο εαυτό τους, με υπόβαθρο τις σταθερές και διαχρονικές αξίες ενός κλασικού αναγνώσματος. Κι αν αυτά δεν κατορθώνουν να τα τραβήξουν, ας αναζητήσουν βιβλία από τη σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία, βιβλία που θα τους ταιριάζουν, με σύγχρονα θέματα και γλώσσα – κι αυτή ακόμα η αναζήτηση του βιβλίου που θα διαβάσεις είναι ένα ταξίδι.
(Επιστρέφω στα δικά μου παιδικά χρόνια, που τα καλοκαίρια μας συχνά χαρακτηρίζονταν από τα αναγνώσματά μας: όλα τα κλασικά έργα, ανάλογα με την ηλικία μας, έβρισκαν τη θέση τους στην καρδιά μας και έμεναν αλησμόνητα.)
…και ΟΧΙ, δεν είναι απαραίτητο να είναι τα βιβλία σχετικά με τη διδακτέα ύλη.
Ας οδηγήσουμε τα παιδιά να βλέπουν το διάβασμα σαν απόλαυση, σαν χαρά.
Όλα τ’ άλλα θα έρθουν μόνα τους».

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018



Πολλές φορές αναπολώ εκείνα τα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, που μαζευόμασταν όλα τα γειτονόπουλα στην αλάνα δίπλα από το σπίτι μας και παίζαμε ασταμάτητα, όλα τα παιχνίδια της εποχής. Όταν με ρωτούν λοιπόν τα παιδιά μου πως ήταν τα παιδικά μου χρόνια, αυτό που τους λέω είναι ότι θυμάμαι πολύ παιχνίδι έξω στις αλάνες. Η επόμενη τους ερώτηση είναι αν είχαμε τότε  τηλεόραση, βέβαια και είχαμε, αλλά εμάς μας άρεσε περισσότερο να είμαστε έξω.
Όμως η αλήθεια είναι ότι τότε και τα αυτοκίνητα ήταν λιγότερα και οι ελεύθεροι χώροι περισσότεροι και οι γονείς μας πιο χαλαροί. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά, όμως η ανάγκη των παιδιών για παιχνίδι παραμένει ίδια.
Χαίρομαι όταν βλέπω τα παιδιά μου με τους φίλους τους να παίζουν κάποια από  εκείνα παιχνίδια που παίζαμε κι εμείς, έστω κι αν αυτά είναι πιο περιορισμένα απ' ότι εμείς τότε.
Και μπορεί ακόμη και σε μας εδώ στην επαρχία να μην υπάρχουν αλάνες για να παίζουν τα παιδιά, όμως υπάρχουν ακόμη γειτονιές και όταν βγούμε στη γειτονιά μας, δεν μπορεί όλο και κάποια γωνίτσα θα ανακαλύψουμε για να παίξουν!
Η κόρη μου χθες πήρε τις κιμωλίες της και ζωγράφισε ένα κουτσό δίπλα στο πεζοδρόμιο, ήθελε να παίξει και βρήκε τρόπο!
Πάμε λοιπόν να θυμηθούμε κάποια από τα παιχνίδια της γειτονιάς και να παροτρύνουμε τα παιδιά μας να βγουν έστω και στη μικρή μας αυλή για να παίξουν.

Τα βγάζουμε... 
Πριν ξεκινήσουν τα περισσότερα παιχνίδια, έπρεπε να αποφασιστεί ποιος θα παίξει πρώτος.
Για το λόγο αυτό λοιπόν τα... βγάζαμε.

Όλα τα ποιηματάκια ξεκινούσαν με το γνωστό «μπουφ».
Και συνεχίζαμε με τα ποιηματάκια:
«Άκατα μάκατα σούκουτου μπε, άμπε φάμπε ντόμινέ, άκατα μάκατα σούκουτου μπε άμπε φάμπε βγε»
«Είσαι κινεζάκι; Ναι! Τρως πολύ ρυζάκι; Ναι! Πό-σες κου-τα-λί-τσες την η-με-ρα τρως;»
«Α μπε μπα μπλομ, του κίθε μπλομ, α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ μπλιμ μπλομ» και σε κάποιες παραλλαγές ακολουθούσε το: «Πού θα πας εκεί; Στη Βόρεια Αμερική να βρεις και τον Ερμή που παίζει μουσική».
«Σι μαριάμ μαριάμ μαριάμ σι ντορεμί μακαρό μακαρό λέο λέο πτι πτι πτι λέο λέο πτι πτι πτι, ουάν του θρι».
«Το παπούτσι σου βρωμάει, αλλαξέ το».
«Ανέβηκα σ' ένα χωριό και είδα ένα γουρούνι το κοίταξα καλά καλά και μου΄φαγε τη μούρη. Γω γω γω, συ συ συ. Το γουρούνι είσαι 'συ!»
«Ένα δύο τρία, πήγα στην Κυρία μου 'δωσε ένα μήλο μήλο δαγκωμένο το 'δωσα στην κόρη έκανε αγόρι το 'βγαλε Θανάση σκούπα και φαράσι»
«Πέτρα – ψαλίδι – μολύβι – χαρτί»

Αγαλματάκια

Παιχνίδι που απαιτεί τη συμμετοχή τουλάχιστον τριών ατόμων. Ένα παιδί κλείνει τα μάτια και λέει «Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;». Όσο το λέει, τα άλλα παιδιά κινούνται. Αν όμως ανοίξει τα μάτια του και κάποιο παιδί κουνιέται ακόμα, τότε παίρνει την θέση του και «φυλάει» εκείνο.

Μακριά γαϊδούρα

Η μακριά γαϊδούρα είναι παιδικό παιχνίδι που παίζονταν από αγόρια με διάφορες παραλλαγές. Το παιχνίδι παίζονταν από δύο ομάδες. Τα μέλη της μίας σχημάτιζαν μια σειρά σκυμμένα, με το ένα να έχει γυρισμένη την πλάτη του στο άλλο. Τα παιδιά της άλλης ομάδας έπαιρναν φορά και πηδούσαν πάνω από τα παιδιά της πρώτης ώσπου να ανέβουν όλα στην πλάτη της "γαιδούρας". Εάν τα κατάφερναν χωρίς να τους ρίξουν τα παιδιά της άλλης ομάδας, κέρδιζαν.

Κουτσό

Από τα πρώτα παιχνίδια που παίζει ένα παιδί ακόμη και σε προσχολική ηλικία. Για να παίξεις «κουτσό» χρειάζεσαι μια πέτρα. Ρίχνεις την πέτρα μέσα σε ένα από τα τετραγωνάκια. Εάν η πέτρα πέσει σε τετραγωνάκι που δεν έχει άλλο δίπλα του, τότε πατάς πάνω του με το ένα σου πόδι. Εάν πέσει σε τετραγωνάκι που έχει κι άλλο από δίπλα του, τότε πατάς με το ένα πόδι στο ένα τετραγωνάκι και με το άλλο πόδι στο άλλο τετραγωνάκι.

Η κόρη μου ζωγράφισε ένα κουτσό με κιμωλία, κάτω από το πεζοδρόμιο,

Το κουτσό μπορεί να παιχτεί με πολλούς παίκτες. Στο κουτσό χάνεις μόνο εάν κατά την επιστροφή σου από το τετραγωνάκι με την πέτρα, πατήσεις κάτω. Νικητής του παιχνιδιού είναι όποιος καταφέρει πρώτος να φτάσει στο τέρμα.

Τυφλόμυγα

Παιχνίδι που ένας από ένας παίκτης δένει τα μάτια του με ένα μαντήλι για να μη βλέπει. Τα υπόλοιπα παιδιά γυρίζουν γύρω - γύρω από το παιδί που κάνει την τυφλόμυγα και το πειράζουν. Εκείνο προσπαθεί να πιάσει κάποιο από τα παιδιά και κερδίζει μόνο, αν μαντέψει σωστά ποιο είναι το παιδί που έπιασε. Για να το αναγνωρίσει ψηλαφεί τα χαρακτηριστικά του προσώπου, τα ρούχα, τα μαλλιά κτλ. Το παιδί που πιάστηκε και αναγνωρίστηκε γίνεται η επόμενη τυφλόμυγα. Αν δεν γίνει σωστά η ταύτιση, τότε το ίδιο παιδί παραμένει ως «τυφλόμυγα».

Η μικρή Ελένη

Πρόκειται για μια εκδοχή της «Τυφλόμυγας».Τα παιδιά σχηματίζουν ένα κύκλο και στο κέντρο του κύκλου κάθεται ένα παιδί που παίρνει εκείνη τη στιγμή το όνομα της μικρής Ελένης που προσποιείται ότι κλαίει. Τα υπόλοιπα παιδιά γυρνούν γύρω γύρω τραγουδώντας: «Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της. Σήκω επάνω, κλείσε τα ματάκια σου και πιάσε όποιον θες».

Μόλις τελειώσει το τραγούδι, η μικρή Ελένη σηκώνεται όρθια με κλειστά μάτια, υψώνει το κεφάλι κατά τον ήλιο κι έπειτα, ψηλαφιστά, πλησιάζει ένα από τα παιδιά του κύκλου και διαλέγει ένα στην τύχη. Το παιδί που διάλεξε η μικρή Ελένη παίρνει τη θέση της στο κέντρο του κύκλου και το παιχνίδι ξαναρχίζει.

Γύρω-γύρω όλοι

Παιχνίδι που μαθαίνει κανείς από το νηπιαγωγείο. Τα παιδιά σχηματίζουν έναν κύκλο και βάζουν το πιο μικρό στη μέση. Ύστερα πιάνονται από τα χέρια και γυρίζουν τραγουδώντας: «Γύρω-γύρω όλοι-Στη μέση ο Μανόλης-Χέρια, πόδια στη γραμμή-Όλοι κάθονται στη γη!». Με το που ακούγεται η φράση: «όλοι κάθονται στη γη», όλοι κάθονται και τεντώνουν τα πόδια τους προς το κέντρο. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο «Μανώλης».

Κρυφτό

Το κρυφτό είναι διαχρονικά ένα από τα πιο δημοφιλή παιδικά παιχνίδια, στο οποίο ο ένας παίκτης της ομάδας προσπαθεί να βρει τους υπόλοιπους οι οποίοι έχουν κρυφτεί. Στο κρυφτό ένα παιδί μετράει με κλειστά τα μάτια και τα άλλα κρύβονται. Μόλις το παιδί τελειώσει το μέτρημα ανοίγει τα μάτια του και αρχίζει να ψάχνει πού έχουν κρυφτεί τα άλλα παιδιά.



Το παιδί που «φυλάει» πρέπει μόλις δει ένα από τα παιδιά που κρύβονται να τρέξει στο μέρος όπου μετρούσε και να πει μια συγκεκριμένη φράση πριν προλάβει να έρθει ο παίκτης που κρύβεται. Εάν δεν τα καταφέρει τότε είναι αναγκασμένος να ψάχνει μέχρι να εντοπίσει και τον τελευταίο παίκτη. Εάν δεν τα καταφέρει τότε θα συνεχίσει να «φυλάει».

Στο κρυφτό χρησιμοποιούνται και πολλές ειδικές φράσεις. Όταν το παιδί που φυλάει λέει «φτου και βγαίνω» σημαίνει ότι έχει τελειώσει το μέτρημα και αρχίζει την αναζήτηση.

Τα μήλα

Ένα ακόμη συναρπαστικό παιχνίδι που αγαπήθηκε ιδιαίτερα και απαιτεί την χρήση μπάλας. Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες και προσπαθεί η μια ομάδα να πετύχει έναν παίκτη της άλλης. Αν ένας παίκτης καταφέρει να «αιχμαλωτίσει »την μπάλα που του έρχεται στα χέρια του, ένας παίκτης που βγήκε από την ομάδα του ξαναμπαίνει.

Κυνηγητό

Τι πιο εύκολο από το κυνηγητό; Ένας κυνηγά κι οι υπόλοιποι τρέχουν να κρυφτούν.

Κλέφτες και αστυνόμοι

Δύο οι ομάδες: Οι κλέφτες και οι αστυνόμοι. Οι «αστυνόµοι» κυνηγούν τους «κλέφτες» και όποιον ακουµπήσουν, τον βάζουν «φυλακή».

Οι υπόλοιποι «κλέφτες» προσπαθούν ν’ ακουµπήσουν τον «φυλακισµένο», για να «ελευθερωθεί» (σ.σ. ξελευτερία) και να ξαναγίνει κλέφτης.

Πατητό

Τα παιδιά ενώνουν τα πόδια τους και έχουν ως στόχο να πατήσουν το πόδι κάποιου φωνάζοντας κατά σειρά «πρώτος», «δεύτερος» κτλ.

Κόκκαλο - Ξεκόκκαλο

Κάποιος μετράει από το 1 μέχρι το 10 και αρχίζει να κυνηγάει τα άλλα παιδιά. Αν προσπαθήσει να πιάσει ένα παιδί, το παιδί αυτό πρέπει να πει κόκαλο και να μείνει ακίνητο για να μη το πιάσει. Το παιδί αυτό μένει ακίνητο μέχρι κάποιο από τα άλλα παιδιά το ακουμπήσει, λέγοντας ξεκόκκαλο.

Το παιδί που θα πιαστεί τελικά είναι και αυτό που θα είναι ο κυνηγός στον επόμενο γύρο.

Λάστιχο

Κλασικό κοριτσίστικο παιχνίδι, όπου λειτουργούσε και ως γυμναστική. Στερέωνες το λάστιχο σε πόδια καρεκλών και έκανες διάφορα τρικ.

Χαλασμένο Τηλέφωνο

Ένα ακόμη παιχνίδι με μακρά ιστορία. Παιζόταν με τέσσερις και πάνω παίκτες. Τα παιδιά κάθονταν το ένα δίπλα στο άλλο και έλεγαν μια λέξη στο αυτί του διπλανού τους χωρίς τα άλλα παιδιά να ακούσουν την λέξη. Ο τελευταίος παίκτης φωνάζει την λέξη που άκουσε από τον διπλανό του και την συγκρίνουν με αυτήν που είπε ο πρώτος παίχτης.

Δεν περνάς κυρά Μαρία

Τα παιδιά έχουν πιαστεί χέρι-χέρι σχηματίζοντας έναν κύκλο, ενώ η «κυρά Μαρία» στέκεται στο κέντρο.

Τα παιδιά γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους. Μόλις ακούσει τ’ όνομά του το κορίτσι που ανέφερε η «κυρα-Μαρία», φεύγει απ’ τον κύκλο και μπαίνει στη μέση και τότε είτε γίνεται αυτή «κυρα-Μαρία» και το παιχνίδι συνεχίζεται έτσι, είτε στέκεται στο πλάι της «κυρα-Μαρίας», που συνεχίζει ν’ αναφέρει σε κάθε επανάληψη του τραγουδιού κι από μια φιλενάδα της, ώσπου δε μένουν πια αρκετά κορίτσια, για να σχηματίσουν κύκλο κι έτσι το παιχνίδι τελειώνει.

Αλάτι χονδρό-Αλάτι ψιλό

Έπειτα από κλήρωση βγαίνει η «μάνα». Τα παιδιά σχηματίζουν έναν κύκλο κάθονται κάτω σταυροπόδι με τα χέρια πίσω, με τις παλάμες ανοιχτές. Η «μάνα» στέκεται έξω από τον κύκλο και κρατάει ένα μαντήλι. Στη συνέχεια κινείται γύρω από τον κύκλο τραγουδώντας:

«Αλάτι ψιλό, αλάτι χονδρό,
έχασα τη μάνα μου και πάω να τη βρω
παπούτσια δεν μου πήρε να πάω στο χορό».

Την ώρα που τραγουδάει γύρω από τον κύκλο, πετάει το μαντίλι πίσω από ένα παιδί και συνεχίζει μέχρι να καταλάβουν ότι δεν κρατάει πια το μαντήλι. Το παιδί που πήρε το μαντήλι σηκώνεται και αρχίζει να κυνηγάει τη μάνα. 'Οταν την πιάσει η μάνα κάθεται στη θέση του μαζί με τα άλλα παιδιά. Το παιδί που πήρε το μαντήλι γίνεται μάνα και αρχίζει να κυνηγάει».



Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018



Η αλήθεια είναι ότι φέτος το καλοκαίρι ήθελα να τεμπελιάσω αφόρητα!!!
Και πιστέψτε με κάποιες φορές το κατάφερα, χωρίς καθόλου να πιέσω τον εαυτό μου...
Όμως ήταν κάποια απογεύματα, που ήθελα να περάσω κάπως πιο δημιουργικά την ώρα μου.

Κάποια τέτοια απογεύματα που λέτε, έφτιαξα τα λατρεμένα και μοναδικά καπέλα διπλής όψεως, που χάρισαν πλατιά χαμόγελα στα μουτράκια που τα φόρεσαν!






Τη συλλογή του e-angelie εμπλούτησαν όμως και τα ιδιαίτερα νεσεσέρ με κέντημα, που ήθελα να φτιάξω εδώ και πολύ καιρό, αλλά και οι τσάντες-φάκελοι.









Τέλος για τους μικρούς μου φίλους έφτιαξα μαξιλαράκια με θήκη, για το βιβλίο που θα διαβάζουν πριν κοιμηθούν! Όμως αυτά τα μαξιλαράκια έχουν μια ιδιαιτερότητα...η θήκη τους ζωγραφίζεται με μαρκαδόρους πλενόμενους ή ανεξίτηλους ανάλογα  το αποτέλεσμα που θέλετε!



Εννοείται ότι εκτός από τα παραπάνω και ονειροπαγίδες πλέξαμε και τελαράκια κεντήσαμε, αφού το καλοκαίρι έχει και τις γιορτές του και τα βαφτίσια του και εμείς πρέπει να ανταποκριθούμε με τον καλύτερο τρόπο! Έπεται και συνέχεια με κασετίνες και τσαντάκια κολατσιού!!!!


Follow me @a.lenakaki